این حرکت عظیم از ترجمه و تفسیر قرآن تا تطبیق عصری آن و بازگشت‌ به آموزه‌های قرآنی و دینی و همه امور مرتبط بدان در درون گفتمانی شیعی-انقلابی-مدرن موجب تحولاتی خیره‌کننده و عظیم در سراسر جهان اسلامی‌ شد و سایر مسلمانان را نیز به دنبال خود روان ساخت. 23گرایش بازرگان به علم جدید،البته هیچگاه محدوده‌های سنت‌ در تفسیر قرآن را خدشه‌دار نکرد و در حقیقت«استفاده از روش‌های‌ جدید برای مطالعه تفسیری،مانند روش‌های ریاضی که مهدی بازرگان‌ در سیر تحول قرآن و تفسیر پابه‌پای وحی مورد استفاده قرار داده است، باتوجه به ابعاد شخصیتی که از شخص مفسر شناخته شده است،گامی‌ در جهت توسعه روش‌های تفسیری بوده است و به‌معنای نفی روش‌های‌ سنتی نیست»24«از میان آثار متعدد بازرگان،باد و باران در قرآن یک‌ تفسیر علمی موضوعی تمام‌عیار است. طالقانی که با مجامع علمی‌ درجه اول عصر خود رابطه داشت و خود نیز مطالعات و تجارب‌ اجتماعی و سیاسی فراوانی کسب کرده بود،مکتب تفسیری خاصی را دنبال می‌کرد که ضمن پایبندی به مباحث و علوم اولیه برای فهم و تفسیر قرآن،آن را از مهجوریت و سکون خارج کرده و به کتابی مؤثر در اخلاق‌ و منش و سرنوشت مسلمانان بدل کند. 32 -اثر تفسیری دیگر،تفسیر جزء سی‌ام قرآن مجید به نام تفسیر نوین‌ از شادروان استاد محمد تقی شریعتی(متولد 1286 و متوفای 1366 خورشیدی)مؤسس کانون نشر حقایق اسلامی،پدر دکتر علی شریعتی و از مصلحان برجستهء قرن اخیر در ایران است.

منابع مشابه بیشتر ...

5e29e56224111.JPG

دکتر سروش و موضوع &

حسن انصاری

همانطور که در آن يادداشت نوشتم موضوع براء و ولاء از ويژگی های مهم اعتقادی و ايمانی برای فرقه های نوظهور کلامی و مذهبی در دو سه سده آغازين اسلامی بود و خوارج و معتزله و شيعه و عثمانيه و اسلاف اهل سنت همه در اين موضوع و در خصوص فتنه اول و اختلافات ميان صحابه مواضع متفاوت داشتند و هر یک به نوعی به ولاء و براء معتقد بود.

5e29d092d8ccb.JPG

علوم عقلی با تشیع بیگانه نیست

حسن انصاری

همانطور که صاحب این قلم در طول دست کم بیست سال گذشته مکرر نوشته و بر آن احتجاج کرده است این ادعا که علوم عقلی فلسفه و کلام با روح تشیع بیگانه است و یا اینکه تشیع تنها متکی بر احادیث و اخبار بوده و بعدا به تدریج با کلام و فلسفه عقلی آمیخته شده سخنی است که با اسناد و تحقیق تاریخی سازگار نیست. تشیع مراحل شکلگیری اش با کلام عقلی آمیخته بوده و عقل گرایی شیعی بخشی از هویت تاریخی و شکل دهنده تشیع بوده است.